Skip to main content

Anti-Poverty Campaign on Blog Action Day

Sa kabuuang 90 milyon na populasyon ng bansa ayon sa istatistika ng Census, 40 porsyento nito ay nasa mahirap. Kabilang na rito ay yung mga pamilyang nabubuhay sa $1 sa isang araw. Sila yung pinagkaitan ng pagkakataon na baguhin ang takbo ng kanilang buhay, kulang sa biyaya inaambon galing sa mapagmahal na gobyerno at tila iniwanan na rin ng Diyos na parang di nakikita ang kanilang kalagayan.

Nitong nagdaang mga araw, hindi ako makapaniwala sa balitang kinitil ng isang ginang sa Cavite ang buhay ng kaniyang mga anak at isinunod pati ang sarili dahil wala na siyang maipakain sa kanila. Ganun din sa Davao nung isang taon lamang, isang dalagita ang nagbigti dahil din sa gutom na nararanasan ng kanilang pamilya.

Ganun na ba kahirap ang buhay dito sa Pilipinas? At pati sariling hininga o buhay ng kaanak ay kinikitil na lang para lang matakasan ang kalam ng sikmura.Tanging 'yun na lang ba ang naisip na kalutasan ng bumabagabag na konsensiya, ang takasan ang responsibilidad at idamay ang iba para hindi na maranasan pa ang hirap at sama-sama na lang hanggang sa hukay?

Hindi ba't isa tayo sa bansang mayroong mga bilyonaryo, may malalawak na lupain at malawak na dagat na pwede sanang mapagkunan ng ating ikakabuhay, para kahit papaano may panlaban sa kalam ng sikmura pero paano naman mangyari 'yun, e, kinokontrol ito nag iilang pamilya ang malalaking bahagi ng Pilipinas. Ang iba pa nga may hinahawakan na katungkulan sa politika at ito ang siyang dahilan kung bakit hindi nagagalaw ang kanilang lupa para sana maibahagi sa higit na nangangailangan.

Ngayon at nararanasan na naman ng buong mundo ang krisis sa ekonomiya, ang dating bilang ng mahihirap ay madadagdagan na naman, lalong hihigpitan sinturon. Gaya ng maraming isda sa isang aquarium paano paghahatian ang isang pellet. Dadaanin na naman sa lakas? Kung sino ang malaki siyang may pagkakataon na makuha ang pagkain. Paano naman kasi sila makaikot at magkahanap ng pagkain sa isang kulob na salamin.

Napakahirap maging mahirap, pero walang ibang paraan kundi harapin ito, hindi ito pwedeng talikuran o takasan.

Ang kahirapan ay maihahantulad din sa isang toro, nandiyan na handang makipambuno, susukatin ang iyong lakas, ang iyong tatag at kahit wala kang sapat na lakas pero may abilidad kang magpursige kaya mo itong gapihin.
Post a Comment

Popular posts from this blog

Language Extinction

Hindi lang ang mga likas yaman at hayop ang nanganganib na mawawala sa mga susunod na araw kundi pati ang mga wikang ginagamit ng mga tao. Nanganganib na mawala dahil sa paubos ang kanilang lahi at ang kanilang original na ginagamit na salita ay nagbabago o naiimpluwensiyahan ng ibang wika.

May 6, 809 na lengguahe ang buong mundo at 100-150 nito ay matatagpuan sa Pilipinas. 32 nito ay mga Agta (ayta, atta, ati, ata, dumagat, ita, negrito, baluga, arta, ) na may iba-ibang klase depende kung saan sila matatagpuan o kung anong grupo sila nabibilang. 16 nito ay nakatira sa sakop ng Sierra Madre. Lahat ng ito ay nanganganib na mawala.

Sa ngayon ang Ayta-Tayabas( Matatagpuan sa Tayabas, Quezon), Agta-Dicamay (Dicamay River, Jones, Isabela) at Katabaga (Bondoc) ang pinakakritikal sa lahat dahil wala ng rekord kung nabubuhay pa sila. Ikinokonsidera na rin kasi itong patay na wika.

Susunod sa listahan ang Agta-Isarog (Bundok Isarog ng Naga) , Agta-Villa Viciosa na matatagpuan sa Abra at ngayon na…

The Undying Customs of Ibanag

Ang Pagmamano ay isa sa mga namamatay na kaugalian ng mga Filipino. Kumukupas habang dumadaan ang panahon at naging pang-seasonal na lang ito tuwing pasko kung saan ang inaanak ay humihingi ng aginaldo sa kanyang ninong/ninang at bago siya bigyan syempre nagmamano muna.

Sa mga Ibanag, ang pagmamano ay buhay na buhay pa hanggang ngayon. Ito’y paggalang nila sa mga nakakatanda tuwing darating ang isang nakakabata galing sa bakasyon o nawalay ng mahabang oras sa loob ng isang araw.

Ako bilang isang anak ng Ibanag (nanay ko), namulat ako sa mga ugaling kaistriktohan ng aking lolo. Ang pagmamano ay dapat ginagawa at ang di pagsunod nito’y kabastusan para sa kanila. Sisitahin ka o papagalitan.

Ang paghikab habang kumakain ay kinokonsiderang hindi paggalang sa mga nakaharap sa kainan at ganun din sa mga pagkaing nakasalang sa mesa. May kaukulang kaparusahan ito. Pwedeng papaluhurin ka sa munggong nakakalat sa sahig o sa asin na nakalagay sa bilao.

Ang pag-offer ng kape sa mga nangapit-bahay …

Baina ken Buneng

Ganganin nalikaw amin ni Nana Merced ti amin a suli ti balay. Di met laengen sumangpet ni Tata Carias.      Agmaysa orasen a binay-anna a nakatakkub ti pinggan iti lamisaan. Itay pay a nagsebo ti digo ti lauya a baka a nagrigrigatanna nga iniwa iti kutsilio ta awan ti natadem a buneng ti lakayna. Ti laeng lalat a baina ti nakitana a nakabitin iti ngatuen ti kasuoran.

Alikumkumenna koma ti pinggan idi maiwalin ti abbong ti ridaw a kumamang iti sala manipud iti kosina. Ni Tata Carias ti naikuadro. Awanan timek a simrek. Narusanger ti suot daytoy ta tanda ti dina panagsukat iti dua aldaw. Simmango iti lamisaan ket imparabawna ti buneng. Nakigtot ni Nana Merced idi maitupak daytoy iti rabaw ti lamisaan. Uray la naglagto ti tinidor ken kutsara. Namarkaan ti nasilap a buneng iti nagkiggang a dara.

"Mabisinkan? Innak laeng idadang diay sida." Timmalikod ti baket.

Agsubli koma ti baket a mapan mangala iti malukong idi magaw-at ti punguapunguanna. Agpukkaw koma nga agpaarayat ni Nan…